Dertig jaar geleden kocht ik mijn eerste Siamees. Ik was altijd vreselijk verliefd op het Siamees ras vanwege het mensgerichte karakter en de helblauwe ogen. Helaas was een van mijn kinderen allergisch voor van alles en nog wat - onder andere ook voor Siamees - dus (na enige twijfel) hebben wij toen toch maar besloten het kind te houden. Nu zij allen uit huis zijn, hebben wij enkele jaren terug onze kans gegrepen en hebben alsnog een Siamees gekocht en toen nog een, omdat zij zo slecht alleen kunnen zijn, en nog een omdat ze zooooo lief en mooi was en toen wilden wij een keer een nestje, gewoon om het eens mee te maken enz. enz. Inmiddels zijn wij enkele jaren verder en zijn we er achter gekomen, dat het fokken van Siamees niet iets is wat je zo maar even doet. Het is in het belang van iedereen, met name van de Siamees, dat een Siamees fokker zich verdiept in stambomen, genetica, recessieve en dominante vererving en wat al niet meer. Op shows zijn wij nooit, niet omdat onze Siamees katten niet goed genoeg zouden zijn, maar ik ben gewoon te lui om met mijn Siamees over 's Heren wegen te gaan op de vroege zondag.